Pretresno vijeće Odjela I Suda Bosne i Hercegovine, nakon održanog glavnog pretresa, izreklo je prvostepenu presudu kojom je optuženi Predrag Kujundžić oglašen krivim za krivično djelo zločini protiv čovječnosti iz člana 172. stav 1. tačka h) u vezi sa tačkama a), d), e), g) i k) Krivičnog zakona BiH (KZ BiH) u vezi sa članovima 29., 30. i 180. stav 1. KZ BiH, te osuđen na kaznu dugotrajnog zatvora u trajanju od 22 godine.

Optuženi Predrag Kujundžić je oglašen krivim što je, u periodu od proljeća 1992. do jeseni 1993. godine, postupajući kao komandant jedinice „Predini vukovi“, u okviru širokog i sistematičnog napada vojske i policije tzv. Srpske republike BiH, te paravojnih formacija, usmjerenog na nesrpsko stanovništvo općine Doboj, znajući za takav napad, izvršio i poticao izvršenje ubistva, prisiljavanje na seksualno ropstvo, silovanje, teško oduzimanje fizičke slobode, progon nesrpskog civilnog stanovništva, kao i druga nečovječna djela. Optuženi Predrag Kujundžić iako je znao, nije spriječio  radnje koje su činile njemu podređene osobe,.

U izreci presude se, između ostalog, navodi da je optuženi, dana 10. maja 1992. godine, nakon višesatnog artiljerijskog napada oružanih snaga tzv. Srpske republike BiH na selo Grapska, općina Doboj, skupa sa drugim jedinicama, sudjelovao u pješadijskom napadu na ovo selo, predvodeći pripadnike svoje jedinice zv. “Predini vukovi”. Nakon toga, civili koji su preživjeli i koji nisu uspjeli pobjeći, prinudno su preseljeni iz ovog sela, tako što su autobusima prevezeni u mjesto Kostajnica, a potom žene, djeca i starci prebačeni na teritoriju pod kontrolom Armije RBiH, dok su vojno sposobni muškarci lišeni slobode i zatvoreni u kasarnu “Bare”. Dalje se u izreci navodi da je optuženi, dana 12. maja 1992. godine, komandujući jedinicom zv. “Predini vukovi”, učestvovao u nečovječnom postupanju prema 50 civila bošnjačke i hrvatske nacionalnosti, koji su od strane pripadnika njegove jedinice i jedinice zv. “Crvene beretke” izvedeni iz objekta zv. “Perčin disko”, gdje su bili nezakonito zatvoreni, a zatim u naselju Makljenovac upotrijebljeni kao “živi štit” za vrijeme odvijanja aktivnih borbenih dejstava između jedinica Armije RBiH i srpskih jedinica. Optuženi Kujundžić je propustio da preduzme nužne i razumne mjere da to spriječi, iako je znao da se sa ovim civilima postupa na zabranjen način i da će biti izloženi životnoj opasnosti. Tom prilikom najmanje 17 civila upotrijebljenih kao „živi štit“  je lišeno života.

Neutvrđenog dana u junu 1992. godine, optuženi je naoružan i u pratnji 4 do 5 pripadika svoje jedinice došao u kuću određene ženske osobe, a zatim silovao njenu tada malodobnu kćerku, dok je istovremeno ohrabrio jednog vojnika da siluje majku. Istog dana, na istom mjestu, nakon što je silovao malodobnu žensku osobu,  rekao joj da će od tog dana morati da radi sve što od nje bude tražio, a da će u suprotnom ubiti njenu majku i mlađu sestru. Na taj način optuženi je, u vremenskom periodu od juna do decembra 1992. godine, istu prisilio na seksualno ropstvo, jer je primjenom sile i prijetnjama nad njom uspostavio isključivo pravo raspolaganja, kontrolu nad njenim kretanjem, psihološku kontrolu, te kontrolu nad njenom seksualnošću, tako što je zahtijevao od nje da čini sve što joj naredi. Koristeći takav položaj, optuženi ju je natjerao da na Radio Doboj pročita izjavu u kojoj se navodi da su Muslimani krivi za rat, da su joj Muslimani ubili brata, te ih poziva da se prekrste. Naredio joj da oko vrata nosi lančić sa privjeskom krsta, da nosi maskirnu uniformu srpske vojske i crvenu beretku na glavi. Optuženi je bez njenog pristanka i pristanka njenih roditelja promijenio njeno muslimansko ime u srpsko i pribavio joj identifikacione dokumente na srpsko ime, te zahtijevao da se uvijek i svima predstavlja srpskim imenom.

Optuženi Predrag Kujundžić oslobođen je optužbi da je dana 10. maja 1992. godine, pucajući iz vatrenog oružja u grupu civila bošnjačke nacionalnosti, koji su pokušavali pobjeći prema šumi, ranio malodobnu osobu,  nanijevši joj prostrijelnu ranu u predjelu desne podlaktice, te lišio života drugu malodobnu osobu.

Optuženi je, također, oslobođen komandne odgovornosti za tačku optužbe prema kojoj su dana 19. jula 1992. godine pripadnici njegove jedinice zv. “Predini vukovi”, došli u logor zv. “Perčin disko” i zatvorene civile nesrpske nacionalnosti izložili višesatnom mučenju i nečovječnom postupanju, tako što su ih udarali šakama, nogama, lancima, palicama, kablovima i drugim predmetima po svim dijelovima tijela, nanoseći im ozbiljne fizičke povrede. Nekoliko zatvorenika tjerali su da jedu sapun, tjerali ih da se tuku međusobno, posebno insistirajući da se međusobno tuku članovi uže porodice.

Pretresno vijeće je donijelo rješenje o produženju pritvora koji prema ovom rješenju može trajati najduže devet mjeseci. Ako za to vrijeme ne bude izrečena drugostepena presuda kojom se prvostepena presuda preinačuje ili potvrđuje, pritvor će se ukinuti i optuženi pustiti na slobodu. Ako u roku od devet mjeseci bude izrečena drugostepena odluka kojom se prvostepena presuda ukida, pritvor može trajati najduže još jednu godinu od izricanja drugostepene odluke.