Optuženi Radomir Vuković oglašen je krivim što je svojstvu specijalaca – policajca, zajedno sa drugim pripadnicima Drugog odreda Specijalne policije Šekovići MUP-a Republike Srpske, VRS i MUP-a RS, dana 12. jula 1995. godine, u popodnevnim satima i tokom narednog dana, 13. jula 1995. godine, na dijelu ceste Bratunac – Konjević Polje u mjestu Sandići, opština Bratunac, učestvovao u održavanju prohodnosti ceste radi nesmetanog transporta bošnjačkog stanovništva autobusima i kamionima. Optuženi je, nakon što je, dana 13. jula 1995. godine, učestvovao u zarobljavanju velikog broja muškaraca Bošnjaka koji su nakon pada zaštićene zone Srebrenica i njene potpune okupacije od strane VRS pokušali napustiti zaštićenu zonu Srebrenice, u popodnevnim satima istog dana, učestvovao u sprovođenju zarobljenih Bošnjaka muškaraca iz mjesta Sandići u skladište ZZ Kravica, gdje su ovi bili zatvoreni skupa sa drugim zarobljenim Bošnjacima muškarcima, a kojih je ukupno bilo zatvoreno više od jedne hiljade. Optuženi Vuković je, svjestan da se vrši prisilno premještanje stanovništva i da će zatvoreni Bošnjaci, muškarci, biti pogubljeni, zajedno sa drugim pripadnicima Drugog odreda Specijalne policije Šekovići MUP-a Republike Srpske učestvovao u ubistvima zarobljenika bacajući na njih ručne bombe i na taj način pomogao istrebljenje Bošnjačkog naroda kao nacionalne, etničke i vjerske skupine.
Sud Bosne i Hercegovine je, dana 22. aprila 2010. godine, izrekao prvostepenu presudu kojom su optuženi Radomir Vuković i Zoran Tomić oglašeni krivim za krivično djelo pomaganje u izvršenju krivičnog djela genocid iz člana 171. tačka a) u vezi sa članom 31. Krivičnog zakona BiH (KZ BiH). Za navedeno krivično djelo Sud im je odredio kaznu dugotrajnog zatvora u trajanju od po 31 godinu.
Dana 11. maja 2011. godine Apelaciono vijeće je donijelo drugostepeno rješenje kojim se ukida prvostepena presuda, te se određuje održavanje pretresa pred Apelacionim vijećem.
