Prvostepenom presudom optuženi Ratko Dronjak oglašen je krivim za krivična djela zločini protiv čovječnosti iz člana 172. stav 1. tačka h) u vezi sa tačkama a), f) i i) i ratni zločin protiv civilnog stanovništva iza člana 173. stav 1. tačka c) Krivičnog zakona BiH (KZ BiH), te mu je izrečema jedinstvena kazna zatvora u trajanju od 15 godina. Nadalje, prvostepenon presudom optuženi Dronjak je oslobođen dijela optužbe prema kojem se teretio da je počinio krivično djelo zločini protiv čovječnosti iz člana 172. stav 1. tačka h) u vezi sa tačkama a), f) i k) KZ BiH.
Optužnica je teretila Ratka Dronjka što je u periodu od maja mjeseca 1992. godine pa do kraja 1995. godine, kao de iure i de facto komandant zatvora u O.Š. „Slavko Rodić“ u Drvaru i logora u staroj osnovnoj školi u selu Kamenica (logor „Kamenica“) u Drvaru, zajedno sa stražarima i pod kontrolom pripadnika vojne bezbjednosti na čelu sa načelnikom, bezbjednjakom, te Vojnom policijom 2. krajiškog korpusa i njihovim komandantima, učestvujući u udruženom zločinačkom poduhvatu usmjerenom protiv civilnog nesrpskog stanovništva na području Autonomne regije Krajina (ARK), potpuno svjestan zajedničkog cilja širokog i sistematičnog napada na civilno stanovništvo, svjesno dijeleći usaglašenu zločinačku namjeru, podržavao i potpomogao provođenje plana progona, tako što je kao nadređen i odgovoran za rad straže imao stvarnu kontrolu nad radom i ponašanjem svih stražara kao i drugih lica koja su radila u logoru i svih lica koja su u logor dolazila, te je vršio nadzor i imao potpunu kontrolu nad uslovima života, nad životima i tijelima zatočenih civila i ratnih zarobljenika. Optuženi je učestvovao u prihvatu, u O.Š. „Slavko Rodić“ i logor „Kamenica“, civila koji su nezakonito lišeni slobode, te lično učestvovao u različitim oblicima fizičkog i psihičkog nasilja nad zatočenim Bošnjacima i Hrvatima, u uslovima koji su bili surovi i degradirajući, držeći zatočenike bez osnovnih životnih potrepština, kao što su odgovarajuća hrana, pitka voda, lijekovi, zdravstvena zaštita, te u nehigijenskim uslovima i prenatrpanim prostorijama podvrgnuvši ih čestim premlaćivanjima, mučenju, poniženju i psihičkom zlostavljanju, držeći ih u neprestanom strahu za živote. Na taj način optuženi je podstrekavao i pomagao u činjenju progona nesrpskog civilnog stanovništva na političkoj, nacionalnoj, etničkoj i vjerskoj osnovi, mučenjem, premlaćivanjem, ubijanjem, nečovječnim postupanjem, nanošenjem povreda tjelesnog integriteta i zdravlja, prisiljavanjem na prinudni rad i prisilnim nestancima.
Protiv navedene presude žalbu je izjavilo Tužilaštvo Bosne i Hercegovine i to zbog odluke o krivično-pravnoj sankciji i odluke o troškovima krivičnog postupka sa prijedlogom da Apelaciono vijeće preinači prvostepenu presudu.
Branilac optuženog je podnio žalbu zbog bitnih povreda odredaba krivičnog postupka, pogrešno i nepotpuno utvrđenog činjeničnog stanja, povrede krivičnog zakona i odluke o krivično – pravnoj sankciji, sa prijedlogom da Apelaciono vijeće ukine prvostepenu presudu i istu izmjeni na način da optužbu odbije zbog nepreciznosti u optužnici ili da donese oslobađajuću presudu ili da optuženom izrekne blažu sankciju ili da presudu ukine i naloži ponovno suđenje.
Apelaciono vijeće je održalo javnu sjednicu dana, 21. februara 2013. godine, na kojoj su tužilac i odbrana izložili svoje navode iz žalbe i odgovora na žalbu, te istakli da u cjelosti ostaju kod iznesenih razloga i prijedloga iz istih, nakon čega je Apelaciono vijeće ispitalo pobijanu presudu u granicama istaknutih žalbenih prigovora i razloga, te donijelo drugostepenu odluku.
