Prema pomenutim licima Tužilaštvo Bosne i Hercegovine je, nakon donošenja odluka apelacionih vijeća Suda BiH kojima je nad navedenim optuženima obustavljeno izvršenje kazne zatvora, odnosno dugotrajnog zatvora, podnijelo prijedloge za određivanje pritvora. Nakon što su razmotreni prijedlozi Tužilaštva BiH za svako pojedino lice, te saslušane stranke u postupku kao i branioci optuženih, prijedlozi za određivanje pritvora su odbijeni.
Pritvor kao jedna od mjera za obezbjeđenje prisustva osumnjičenog/optuženog u postupku i uspješno vođenje krivičnog postupka predstavlja najtežu mjeru koja u sebi nosi najveći stepen i intenzitet prinude prema osobi kojoj se određuje pritvor.
Primjena mjere pritvora dolazi u obzir samo uz istovremeno poštivanje jednog od osnovnih načela krivičnog postupka - načela zakonitosti, kojim je jasno definirano da osumnjičeni, odnosno optuženi može biti ograničen u svojoj slobodi i drugim pravima samo pod uvjetima propisanim zakonom.
Član 5. Evropske konvencije o ljudskim pravima i osnovnim slobodama (EKLJP) propisuje pravo na slobodu i sigurnost, te je u smislu ovog člana ograničenje ovog prava, odnosno lišenje slobode, moguće samo u postupku koji je propisan zakonom.
Zahtjevi Tužilaštva BiH za određivanje pritvora razmatrani su u kontekstu faze postupka u kojem se ovi predmeti trenutno nalaze. Odlukom Ustavnog suda BiH ukinute su drugostepene presude Suda BiH kojima su ova lica pravosnažno osuđena na kazne zatvora odnosno dugotrajnog zatvora i predmeti su vraćeni u fazu žalbenog postupka, što je za posljedicu imalo i obustavljanje izvršenja kazne pomenutim licima, jer je ukidanjem drugostepenih presuda Suda BiH prestao da postoji zakonski osnov za njihovo dalje izdržavanje kazne.
Zakon o krivičnom postupku BiH ne sadrži eksplicitne odredbe koje bi regulisale pitanje mogućnosti određivanja pritvora u situaciji kada je optuženom obustavljeno izvršenje kazne zatvora odnosno dugotrajnog zatvora, odnosno ne sadrži odredbe koje bi bile osnov za lišenje slobode u ovoj fazi postupka.
U skladu sa tumačenjem pomenutog člana 5. EKLJP izraženo u presudama Evropskog suda za ljudska prava, u slučaju lišenja slobode neophodno je prvo provjeriti da li su zadovoljeni zahtjevi domaćih zakona u smislu poštivanja osnovnih procedura ili postojanja zakonske odredbe kojom je pokrivena preduzeta radnja. Radi se dakle, o pravnoj praznini koja se ne može ekstenzivnim tumačenjem odredbi Evropske konvencije i direktnom primjenom člana 5. riješiti na štetu optuženog. Evropska konvencija daje minimum garancija, pa ukoliko nešto nije regulirano domaćim zakonodavstvom, kao što je u konkretnom slučaj, odredbe Evropske konvencije imaju se tumačiti isključivo u korist (in favorem) optuženih lica. Stoga, imajući u vidu da ne postoji „zakonom propisan postupak“ za konkretnu situaciju, određivanje pritvora optuženima isključivo na osnovu odredbe člana 5. stav 1. tačka a) EKLJP nije u skladu sa načelom zakonitosti. Kada se ima u vidu procesna situacija u kojoj se trenutno nalaze optuženi, svako ograničenje slobode optuženima predstavljalo bi kršenje osnovnih ljudskih prava i osnovnih sloboda.