Nakon održanog glavnog pretresa, Sud Bosne i Hercegovine je izrekao prvostepenu presudu kojom je optuženi Branko Vlačo oglašen krivim za krivično djelo zločini protiv čovječnosti iz člana 172. stav 1. tačka h) u vezi sa tačkama a), c), e), i) i k) i u vezi sa članom 180. stav 1., članom 29. i 31. Krivičnog zakona Bosne i Hercegovine, te osuđen na kaznu zatvora u trajanju od petnaest (15) godina.
Istom presudom optuženi Branko Vlačo oslobođen je optužbe po tačkama optužnice I.1, I.3, I.7, II.5 da je počinio krivično djelo zločini protiv čovječnosti iz člana 172. stav 1. tačka h) u vezi sa tačkama a), c) i k) u vezi sa članom 180. stav 1. Krivičnog zakona BiH.
Nadalje, odbijena je optužba pod tačkom I.6 i II.1 optužnice za krivično djelo zločini protiv čovječnosti iz člana 172. stav 1. tačka h) u vezi sa tačkama a), g) i i) Krivičnog zakona BiH.
Sud je optuženog Branka Vlaču oglasio krivim što je u svojstvu upravnika logora „Planjina kuća”, „Nakina garaža” i „Bunker” u Vogošći, u periodu od maja do oktobra 1992. godine, za vrijeme širokog i sistematičnog napada srpskih snaga usmjerenog protiv civilnog nesrpskog stanovništva, znajući za taj napad i da njegove radnje čine dio tog napada, postupao sa diskriminatornom namjerom da se provođenjem državne politike izvrši progon bošnjačkog i hrvatskog stanovništva općina Vogošća, Ilijaš, Centar i drugih općina Grada Sarajeva, počinio i pomagao progon tako što je učestvovao u uspostavljanju i organiziranju rada logora za civile „Planjina kuća”, „Nakina garaža”, „Sonja” i „Bunker“, lično učestvovao u prebacivanju civila iz drugih objekata u navedene objekte, preuzeo upravljanje logorima u kojima je uspostavio i održavao sistem zlostavljanja zarobljenih civila na način da su civili držani u nehumanim uslovima bez mogućnosti zadovoljenja elementarnih higijenskih potreba, gdje su ubijani, mučeni i prisiljavani na prinudne radove, te korišteni kao živi štit, pri čemu su smrtno stradali, ranjavani ili preživljavali teške psihičke traume.
