Vijeće Odjela I za ratne zločine Apelacionog odjeljenja Suda Bosne i Hercegovine u krivičnom predmetu protiv optuženih Muhameda Šišića, Emira Drakovca, Aziza Šuše i Tarika Šišića nakon održanog pretresa pred tim vijećem, dana 17. 10. 2018. godine objavilo je presudu kojom su optuženi Muhamed Šišić, Emir Drakovac, Aziz Šuša i Tarik Šišić oglašeni krivim da su počinili krivično djelo ratni zločin protiv civilnog stanovništva iz člana 142. stav 1. Krivičnog zakona Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije (KZ SFRJ) koji je preuzet na osnovu Zakona o primjeni Krivičnog zakona Republike Bosne i Hercegovine i Krivičnog zakona SFRJ, u vezi sa članom 22. istog zakona.

Optuženi Muhamed Šišić, Emir Drakovac, Aziz Šuša i Tarik Šišić oglašeni su krivim što su u toku 1992. godine, za vrijeme oružanog sukoba u Bosni i Hercegovini koji je u augustu 1992. godine postojao između Vojske Republike Srpske i Oružanih snaga Republike Bosne i Hercegovine, na području općine Rogatica, kao pripadnici Oružanih snaga Republike Bosne i Hercegovine i to prvooptuženi Muhamed Šišić kao komandir Diverzantskog voda, a ostali optuženi kao pripadnici Diverzantskog voda tzv. Kukavičke čete, vojne jedinice koja je do 18.11.1992. godine djelovala u okviru 31. drinske brigade, a kasnije nastavila funkcionirati u sastavu 1. rogatičke brigade, zajedno postupali prema licima koja ne učestvuju neposredno u neprijateljstvima, podrazumijevajući tu i pripadnike oružanih snaga koji su položili oružje i lica onesposobljena za borbu usljed bolesti, rane, lišenja slobode, ili iz kojeg bilo drugog uzroka, suprotno pravilima međunarodnog prava, kršeći odredbe zajedničkog člana 3. stav 1. tačka a) Ženevskih konvencija, na način da je prvooptuženi predvodio i učestvovao, a ostali optuženi učestvovali u napadu na civilno stanovništvo srpske nacionalnosti koje je bilo izvan područja sukoba, a koji napad je imao za posljedicu smrt i teške tjelesne povrede civilnih lica, tako što su dana, 27.08.1992. godine oko podneva na putu Mesići - Kukavice, u mjestu Kukavice, općina Rogatica, za vrijeme dok se tim putem iz pravca općine Goražde, sa lokaliteta Jabuka prema Rogatici kretala kolona motornih vozila u kojoj su se nalazila civilna lica srpske nacionalnosti, i to u najmanje jednom autobusu, jednom kamionu i većem broju putničkih motornih vozila, a koji su se pokušavali prevesti sa lokaliteta zvanog Jabučko sedlo, općina Goražde, prema Rogatici, zajedno sa drugim pripadnicima jedinice kojoj su pripadali izvršili oružani pješadijski napad na kolonu vozila, svaki ponaosob dejstvujući vatrenim oružjem prema motornim vozilima u pokretu, iako su bili svjesni da se u njima mogu nalaziti civilna lica i da će od ispaljenih projektila iz vatrenog oružja nastupiti smrt i teške tjelesne povrede civilnih lica, na šta su i pristali, pa je taj napad imao za posljedicu smrt najmanje 21 civilnog lica i nanošenje teških tjelesnih povreda najmanje 39 civilnih lica oba spola.

Apelaciono vijeće je optuženim izreklo kazne zatvora, i to:

• optuženom Muhamedu Šišiću kaznu zatvora u trajanju od 8 (osam) godina
• optuženom Azizu Šuši kaznu zatvora u trajanju od 5 (pet ) godina
• optuženom Tariku Šišiću kaznu zatvora u trajanju od 5 (pet ) godina
• optuženom Emiru Drakovcu kazna zatvora u trajanju od 11 (jedanaest) godina, s tim da je Emiru Drakovcu uzeta kao utvrđena ranije izrečena jedinstvena kazna zatvora u trajanju od 14 (četrnaest) godina za počinjena krivična djela Ratni zločin protiv civilnog stanovništva i Ratni zločin protiv ratnih zarobljenika, po presudi Suda BiH broj: S1 1 K 016447 14 Kri od 07.03.2017. godine, potvrđenoj u osuđujućem dijelu presudom vijeća Apelacionog odjeljenja broj: S 1 1 K 016447 17 Krž 2 od 03.11.2017. godine, pa je optuženi Emir Drakovac osuđen na jedinstvenu kaznu zatvora u trajanju od 15 (petnaest) godina.

Presuda je javno objavljena, ukratko obrazložena i stranke i branioci optuženih su poučeni o tome da je protiv iste presude dozvoljeno pravo na žalbu u roku od 15 (petnaest) dana od dana prijema pismenog otpravka presude, dok su optuženi Emir Drakovac i njegov branilac poučeni o tome da im protiv iste presude nije dozvoljeno pravo žalbe, s obzirom da je nužna pretpostavka za pravo žalbe na drugostepenu presudu činjenica da je prvostepena presuda bila u cjelini oslobađajuća.